1 In finem, filiis Core. Psalmus.
2 Audite hæc, omnes gentes ; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :
3 quique terrigenæ et filii hominum, simul in unum dives et pauper.
4 Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.
5 Inclinabo in parabolam aurem meam ; aperiam in psalterio propositionem meam.
6 Cur timebo in die mala ? iniquitas calcanei mei circumdabit me.
7 Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
8 Frater non redimit, redimet homo : non dabit Deo placationem suam,
9 et pretium redemptionis animæ suæ. Et laborabit in æternum ;
10 et vivet adhuc in finem.
11 Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes : simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,
12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum ; tabernacula eorum in progenie et progenie : vocaverunt nomina sua in terris suis.
13 Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.
14 Hæc via illorum scandalum ipsis ; et postea in ore suo complacebunt.