Ὑπολαβὼν δὲ Βαλδὰδ ὁ Σαυχείκτης λέγει
—
Μέχρι τίνος λαλήσεις ταῦτα; πνεῦμα πολυρῆμον τοῦ στόματός σου.
—
μὴ ὁ κύριος ἀδικήσει κρίννν; ἢ ὁ τὰ πάντα ποιήσας ταράξει τὸ δίκαωων;
—
εἰ οἱ υἱοί σου ἥμαρτον ἐνανπίον αὐτοῦ, ἀπέσπειεν ἐν χειρὶ ἀνομίς αὐτῶν.
—
σὺ δὲ ὄρθριζε πρὸς Κύρων Παντοκράτορα δεόμενος.
—
εἰ καθαρὸς εἶ καὶ ἀληθινός, δεήσενς ἐπακούσεταί σου, ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνηπ·
—
ἔσται οὗν τὰ μέν πρῶτά σου ὀλίγα, τὸ δὲ ἔσχατά σου ἀμύθητα.
—
ἐπερώτησον γὰρ γενεὰν πρώτην, ἐξιχνίασον δὲ κατὰ γένος πατέρων·
—
χθιζοὶ γάρ ἐσμεν καὶ οὐκ οἴδαμεν, σκιὰ γάρ ἐστιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ βὰὡς.
—
ἢ οὐχ οὗτοί σε διδάξουσιν καὶ ἀναγγελονσιν, καὶ ἐκ καρδίας ἐξάξουσιν ῥήματα ;
—
μὴ θάλλει πάπυρος ἄνευ ὕδατος; ἢ ὑψανθήσεται βάύτομον ἄνευ πότου;
—
ἔτι ὃν ἐπὶ ῥίζης. καὶ οὐ μὴ θερωρθῆ πρὸ τοῦ πιεῖν πᾶσα βοτάνη οὐχὶ ξηραίνεται;
—
οὕτως τοίνυν ἔσται τὰ ἔσχατα πάντων τῶν ἐπιλανθανομένων τοῦ κυρὰυ· ἐλπὶς γὰρ ἀσεβοῦς ἀπολεἰται.
—
ἀοίκητος γὰρ αὐτοῦ ἔσται ὁ οἶκος, ἀράχνη δὲ αὐτοῦ ἀποβήσεται ἡ σκηνή.
—
ἐὰν ὑπερείσῃ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, οὐ μὴ στῇ· ἐπιλαβομένου δὲ αὐτοῦ οὐ μὴ ὑπομείνῃ·
—
ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὑπὸ ἡλίου, καὶ ἐκ σαπρίας αὐτοῦ ὁ ῤάδαμνος αὐτοῦ ἐξελεύσεται.
—
ἐπὶ συναγωγὴν λίθων κοιμᾶται, ἐν δὲ μέσῳ χαλίκων ζήσεται.
—
ἐὰν καταπίῃ, ὁ τόπος ψεύσεται αὐτόν· οὐχ ἑόρακας τοιαῦτα.
—
ὅτι καταστροφὴ ἀσεβοῦς τοιαύτη, ἐκ δὲ γῆς ἄλλον ἀναβλαστήσει
—
ὁ γὰρ κύριος οὐ μὴ ἀποποιήσηται τὸν ἄκακον, πᾶν δὲ δῶρον ἀσεβοῦς οὐ δέξεται.
—
ἀληθινῶν δὲ στόμα ἐμπλήσει γέλωτος, τὰ δὲ χείλη αὐτῶν ἐξομολογήσεως·
—
οἱ δὲ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐνδύσονται αἰσχύνην. δἰαιτα δὲ ἀσεβοῦς οὐκ ἔσται
—