Job 21 — parallel

21:1

῾Υπολαβὼν δὲ Ἰὼβ λέγει

—

21:2

Ἀκούσατε, ἀκούσατέ μου τῶν λόγων, ἴνα μὴ ᾖ μοι παρʼ ὑμῶν αὕτη ἡ παράκλησις.

—

21:3

ἄρατέ με, ἐγὼ δὲ λαλήσω, κἶτ᾿ οὐ καταγελάσετέ μου.

—

21:4

τί γάρ μὴ ἀνθρώπου μου ἡ ἔλεγξις ἤ διὰ τί οὐ θυμωθήσομαι

—

21:5

εἰσβλέψαντες εἰς ἐμὲ θαυμάσετε, χεῖρα θέντες ἐπὶ σιαγόνι.

—

21:6

ἐάν τε γὰρ μνησθῶ, ἐσπούδακα, ἔχουσιν δέ μου τὰς σάρκας ὀδύναι.

—

21:7

διὰ τί ἀσεβεῖς ζῶσιν, πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ;

—

21:8

ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχὴν, τὸ δὲ τέκνα αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς.

—

21:9

οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθηνοῦσιν, φόβος δὲ οὐδαμοῦ, μάστιξ δὲ παρὰ Κυρίου οὐκ ἔστιν αὐτοῖς.

—

21:10

ἡ βοῦς αὐτῶν οὐκ ὠμοτόκησεν. διεσώθη δὲ αὐτῶν ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ οὐκ ἔσφαλεν.

—

21:11

μένουσιν δὲ ὡς πρόβατα αἰώνια, τὰ δὲ παιδία αὐτῶν προσπαίζουσιν·

—

21:12

ἀναλαβόντες ψαλτήριον καὶ κιθάραν καὶ εὐφραίνονται φωνῇ ψαλμοῦ.

—

21:13

συνετέλεσαν δὲ ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν, ἐν δὲ ἀναπαύσει ᾂδου ἐκοιμήθησαν.

—

21:14

λέγει δὲ Κυρίῳ Ἀπόστα ἀπʼ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι·

—

21:15

τἰ ἱκανὸς ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ; καὶ τίς ὠφελία ὅτι ἀπαντήσομεν αὐτῷ;

—

21:16

ἐν χερσὶν γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθά, ἔργα δὲ ἀσεβῶν οὐκ ἐφορᾷ.

—

21:17

οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται, ἐπελεύσεται δὲ αὐτοῖς ἡ καταστροφή, ὠδίνες δὲ ἕξουσιν αὐτοὺς ἀπὸ ὀργῆς.

—

21:18

ἔσονται δὲ ὥσπερ ἄχυρα ὑπὸ ἀνέμου, ἤ ὥσπερ κονιορτὸς ὅν ὑφείλατο λαῖλαψ.

—

21:19

ἐκλίποι υἱοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ· ἀνταποδώσει πρὸς αὐτὸν καὶ γνώσεται.

—

21:20

ἴδοισαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ τὴν ἑαυτοῦ σφαγήν, ἀπὸ δὲ Κυρίου μὴ διασωθείη·

—

21:21

ὅτι τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐν ἴοκῳ αὐτοῦ μετʼ αὐτοῦ, καὶ ἀριθμοὶ μηνῶν αὐτοῦ διῃρέθησαν.

—

21:22

πότερον οὐχὶ ὁ κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην ; αὐτὸς δὲ φόνους διακρινεῖ.

—

21:23

οὗτος ἀποθανεῖται ἐν κράτει ἁπλοσύνης αὐτοῦ, ὅλος δὲ εὐπαθῶν καὶ εὐθηνῶν,

—

21:24

τὸ δὲ ἔγκατα αὐτοῦ πλήρη στέατος, μυελὸς δὲ αὐτοῦ διαχεῖται·

—

21:25

ὁ δὲ τελευτῷ ὑπὸ πικρίας ψυχῆς. οὐφαγὼν οὐδὲν ἀγαθόν·

—

21:26

ὁμοθυμαδὸν δὲ ἐπὶ γῆς κοιμῶνται, σαπρία δὲ αὐτοὺς ἐκάλυψεν.

—

21:27

ὥστε οἶδα ὑμᾶς ὅτι τόλμῃ ἐπίκεισθέ μοι,

—

21:28

ὥστε ἐρεῖτε Ποῦ ἐστιν οἶκος ἄρχοντος; καὶ ποῦ ἐστιν ἡ σκέπη τῶν σκηνωμάτων τῶν ἀσεβῶν;

—

21:29

ἐραωτήσατε παραπορευομένους ὁδόν, καὶ τὰ σημεῖα αὐτῶν οὐκ ἀπαλλοτριώσετε·

—

21:30

ὅτι εἰς ἡμέραν ἀπωλείας κουφίζεται ὁ πονηρός. εἰς ἡμέραν ὀργῆς αὐτοῦ ἀπαχθήσονται.

—

21:31

τίς ἀπαγγελεῖ ἐπὶ προσώπου αὐτοῦ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; καὶ ἃ αὐτὸς ἐποίησεν, τίς ἀνταποδώσει αὐτῷ;

—

21:32

καὶ αὐτὸς εἰς τάφους ἀπηνέχθη, καὶ αὐτὸς ἐπὶ σωρῶν ἠγρύπνησεν.

—

21:33

ἐγλυκάνθησαν αὐτῷ χάλικες χειμάρρου. καὶ ὀπίσω αὐτοῦ πᾶς ἄνθρωπος ἀπελεύσεται, καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἀναρίθμητοι.

—

21:34

πῶς δὲ παρακαλεῖτέ με κενά; τὸ δὲ ἐμὲ καταπαύσασθαι ἀφʼ ὑμῶν οὐδέν.

—