῾ Υπολαβὼν δὲ ᾿ Ιὼβ λέγει
—
Ἕως τίνος ἔγκοπον ποιήσετε ψυχήν μου, καὶ καθαιρεῖτε με λόγοις;
—
γνῶτε μόνον ὅτι ὁ κύριος ἐποίησέ με οὕτως· καταλαλεῖτέ μου, οὐκ αἰσχυνόμενοί με ἐπίκεισθέ μοι.
—
ναὶ δὴ ἐπʼ ἀληθείας ἐγὼ ἐπλανήθην, παρʼ ἐμοὶ δὲ αὐλίζεται πλάνος,
—
ἔα δὲ ὅτι ἐπʼ ἐμοὶ μεγαλύνεσθε· ἐνάλλεσθε δέ μοι ὀνείδει.
—
γνῶτε οὖν ὅτι ὁ κύριός ἐστιν ὁ ταράξας, ὀχύρωμα δὲ αὐτοῦ ἐπʼ ἐμὲ ὕψωσεν.
—
ἰδοὺ γελῶ ὀνείδει καὶ οὐ λαλήσω· κεκράξομαι, καὶ οὐδαμοῦ κρίμα.
—
κύκλῳ περιῳκοδόμημαι, καὶ οὐ μὴ διαβῶ, ἐπὶ πρόσωπόν μου σκότος ἔθετο.
—
τὴν δὲ δόξαν ἀπʼ ἐμοῦ ἐξέδυσεν, ἀφεῖλεν δὲ στέφανον ἀπὸ κεφαλῆς μου.
—
διέσπασέν με κύκλῳ καὶ ᾠχόμην. ἐξέκοψεν δὲ ὥσπερ δένδρον τὴν ἐλπίδα μου.
—
δεινῶς δέ μοι ὀργῇ ἐχρήσατο, ἡγήσατο δέ με ὥσπερ ἐχθρόν.
—
ὁμοθυμαδὸν δὲ ἦλθον τὰ πειρατήρια αὐτοῦ ἐπʼ ἐμοί, ταῖς ὁδοῖς μου ἐκύκλωσαν ἐνκάθετοι.
—
ἀπ ἐμοῦ ἀδελφοί μου ἀπέστησαν, ἔγνωσαν ἀλλοτρίους ἤ ἐμἐ· φίλοι δέ μου ἀνελεήμονες γεγόνασιν.
—
οὐ προσεποιήσαντό με οἱ ἐγγύτατοί μου, καὶ οἱ εἰδότες μου τὸ ὄνομα ἐπελάθοντό μου.
—
γείτονες οἰκίας θεράπαιναί τε μου, ἀλλογενὴς ἤμην ἐναντίον αὐτῶν.
—
θεράποντά μου ἐκάλεσα, καὶ οὐχ ὑπήκουσεν·
—
στόμα δέ μου ἐδέετο, 17 καὶ ἱκέτευον τὴν γυναῖκά μου, προσεκαλούμην δὲ κολακεύων υἱοὺς παλλακίδων μου·
—
οἱ δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ἀπεποιήσαντό με· ὅταν ἀναστῶ, κατʼ ἐμοῦ λαλοῦσιν.
—
ἐβδελύξαντό με οἱ ἰδόντες με· οὕς δὴ ἠγαπήκειν, ἐπανέστησάν μοι.
—
ἐν δέρματί μου ἐσάπησαν αἱ σάρκες μου, τὰ δὲ ὀστᾶ μου ἐν ὀδοῦσιν ἔχεται.
—
ἐλεήσατέ με, ἐλεήσατέ με, ὦ φίλου χεὶρ γὰρ Κυρίου ἡ ἁψαμένη μού ἐστιν.
—
διὸ τί με διώκετε ὥσπερ καὶ ὁ κύριος. ἀπὸ δὲ σαρκῶν μου οὐκ ἐμπίπλασθε;
—
τίς γὰρ ἂν δώη γραφῆναι τὰ ῥήματά μου. τεθῆναι δὲ αὐτὰ ἐν βιβλίῳ εἰς τὸν αἰῶνα,
—
ἐν γραφίῳ σιδηρῷ καὶ μολίβῳ;
—
οἴδα γὰρ ὅτι ἀέναος ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων·
—
ἐπὶ γῆς ⁶ἀναστήσαι τὸ δέρμα μου τὸ ἀναντλοῦν ταῦτα. παρὰ γὰρ Κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη,
—
ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι, ἃ ὁ ὀφθαλμός μου ἑόρακεν καὶ οὐκ ἄλλος. πάντα δέ μοι συντετέλεσται ἐν κόλπῳ.
—
εἰ δὲ καὶ ἐρεῖτε Τί ἐροῦμεν ἔναντι αὐτοῦ; καὶ ῥίζαν λόγου εὑρήσομεν ἐν αὐτῷ·
—
εὐλαβήθητε δὴ καὶ ὑμεῖς ἀπὸ ἐπικαλύμματος· θυμὸς γὰρ ἐπʼ ἀνόμους ἐπελεύσεται, καὶ τότε γνώσονται ποῦ ἔστιν αὐτῶν ἡ ὕλη.
—