1 Ipsi David. Benedic, anima mea, Domino : Domine Deus meus, magnificatus es vehementer. Confessionem et decorem induisti,
2 amictus lumine sicut vestimento. Extendens cælum sicut pellem,
3 qui tegis aquis superiora ejus : qui ponis nubem ascensum tuum ; qui ambulas super pennas ventorum :
4 qui facis angelos tuos spiritus, et ministros tuos ignem urentem.
5 Qui fundasti terram super stabilitatem suam : non inclinabitur in sæculum sæculi.
6 Abyssus sicut vestimentum amictus ejus ; super montes stabunt aquæ.
7 Ab increpatione tua fugient ; a voce tonitrui tui formidabunt.
8 Ascendunt montes, et descendunt campi, in locum quem fundasti eis.
9 Terminum posuisti quem non transgredientur, neque convertentur operire terram.
10 Qui emittis fontes in convallibus ; inter medium montium pertransibunt aquæ.
11 Potabunt omnes bestiæ agri ; expectabunt onagri in siti sua.
12 Super ea volucres cæli habitabunt ; de medio petrarum dabunt voces.
13 Rigans montes de superioribus suis ; de fructu operum tuorum satiabitur terra :
14 producens fœnum jumentis, et herbam servituti hominum, ut educas panem de terra,
15 et vinum lætificet cor hominis : ut exhilaret faciem in oleo, et panis cor hominis confirmet.
16 Saturabuntur ligna campi, et cedri Libani quas plantavit :
17 illic passeres nidificabunt : herodii domus dux est eorum.
18 Montes excelsi cervis ; petra refugium herinaciis.
19 Fecit lunam in tempora ; sol cognovit occasum suum.
20 Posuisti tenebras, et facta est nox ; in ipsa pertransibunt omnes bestiæ silvæ :
21 catuli leonum rugientes ut rapiant, et quærant a Deo escam sibi.
22 Ortus est sol, et congregati sunt, et in cubilibus suis collocabuntur.