Wisdom of Solomon 9

9:1

Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,

—

9:2

et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est,

—

9:3

ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet :

—

9:4

da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis :

—

9:5

quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum.

—

9:6

Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur.

—

9:7

Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum :

—

9:8

et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare : similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio.

—

9:9

Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis.

—