Psalms of Solomon 2

2:1

Ἐν τῷ ὑπερηφανεύεσθαι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐν κριῷ κατέβαλλε τείχη ὐχυρά. καὶ οὐκ ἐκώλυσας.

—

2:2

ἀνέβησαν ἐπί τὸ θυσιαστήριόν σου ἔθνη ἀλλότρια, κατεπατοῦσαν ἐν ὑποδήμασιν οὕτων ἐν ὑπερηφανία.

—

2:3

ἀνθʼ ὧν οἱ υἱοὶ Ἰερουσαλὴμ ἐμίαναν τὰ ἅγια Κυρίου, ἐβεβηλοῦσαν τὰ δῶρα τοῦ θεοῦ ἐν ἀνομίαις·

—

2:4

ἕνεκεν τούτων εἶπεν Ἀπορίψατε αὐτα μακρὰν ἀπʼ ἐμοῦ, οὐκ εὐόδωκεν αὐτοῖς τὸ κάλλος τῆς δόξης αὐτοῦ·

—

2:5

ἐξουθενώθη ἐνώπιον τοῦ θεοῦ, ἠτιμώθη ἕως εἰς τέλος.

—

2:6

υἱοὶ καὶ θυγατέρες ἐν αἰχμαλαωσίᾳ πονηρά. ἐν σφραγῖδι ὁ τράχηλος αὐτῶν, ἐν ἐπισήμῳ ἐν τοῖς ἔθνεσιν·

—

2:7

κατὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν ἐποίησεν αὐτοὶς, ὅτι ἐγκατέλειπεν αὐτοὺς εἰς χεῖρας κατισχυόντων·

—

2:8

ἀπέστρεψεν γὰρ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπὸ ἐλέους αὐτῶν, νέον καὶ πρεσβύτην καὶ τέκνα αὐτῶν εἰς ἅπαξ·

—

2:9

ὅτι πονηρὰ ἐποίησαν εἰς ἅπαξ, τοῦ μὴ ἀκούειν.

—

2:10

καὶ ὁ οὐρανὸς ἐβαρυθύμησε, καὶ ἡ γῆ ἐβδελύξατο αὐτούς,

—

2:11

ὅτι οὐκ ἐποίησεν πᾶς ἄνθρωπος ἐπʼ αὐτῆς ὅσα ἐποίησαν.

—

2:12

καὶ γνώσεται ἡ γῆ τὰ κρίματά σου πάντα τὰ δίκαια, ὁ θεός.

—

2:13

ἔστησαν τοὺς υἱοὺς Ἰερουσαλὴμ εἰς ἐμπαιγμόν, ἀντὶ πορνῶν ἐν αὐτῇ· πᾶς ὁ πορευομενος είσεπορεύετο κατέναντι τοῦ ἡλίου· ἐνέπαιζον ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν·

—

2:14

καθὰ ἐποίουν αὐτοί, ἀπέναντι τοῦ ἡλίου παρεδειγμάτισαν ἀδικίας αὐτῶν. καὶ θυγατέρες Ἰερουσαλὴμ βέβηλοι κατὰ τὸ κρίμα σου,

—

2:15

ἀυθʼ ἰὧν αὐταὶ ἐμιαίωσαν αὑτὰς ἐν φυρμῷ ἀναμίξεως τὴν κοιλίαν μου καὶ τὰ σπλάγχνα μου πονῶ ἐπὶ τούτοις.

—

2:16

ἐγὼ δικαιώσω σε, ὁ θεός, ἐν εὐθύτητι καρδίας· ὅτι ἐν τοῖς κρίμασίν σου ἡ δικαιοσύνη σου, ὁ θεός.

—

2:17

ὅτι ἀπέδωκας τοῖς ἁμαρτωλοῖς κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ κατὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν τὰς πονηρὰς σφόδρα.

—

2:18

ἀνέκαλυψας τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἵνα φανῇ τὸ κρίμα σου·

—

2:19

ἐξήλειψας τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἀπὸ τῆς γῆς. ὁ θεὸς κριτὴς δίκαιος, καὶ οὐ θαυμάσει πρόσαωσον.

—

2:20

ἐλνείδισαν γὰρ ἔθνη Ἰερουσαλὴμ ἐν καταπατήσει· κατέσπασεν τὸ κάλλος αὐτῆς ἀπὸ θρόνου δόξης.

—

2:21

περιεζώσατο σάκκον ἀντὶ ἐνδύματος εὐπρεπείας, σχοινίον περὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς ἀντὶ στεφάνου.

—

2:22

περιείλατο μίτραν δόξης ἣν περιέθηκεν αὐτή ὁ θεός

—

2:23

ἐν ἀτιμίᾳ τὸ κάλλος αὐτῆς ἀπερρίφη ἐπὶ τὴν γῆν.

—

2:24

καὶ ἐγὼ εἶδον, καὶ ἐδεήθην τοῦ προσώπου Κυρίου καὶ εἶπον Ἱκάνωσον, Κύριε, τοῦ βαρύνεσθαι χεῖράς σου ἐπὶ Ἰσραὴλ ἐν ἐπαγωγῇ ἐθνῶν.

—

2:25

ὑτι ἐνέπαιξαν καὶ οὐκ ἐφείσαντο, ἐν ἀργῇ καὶ θυμῷ μετὰ μηνίσεως

—

2:26

καὶ συντελεσθήσονται, ἐὰν μὴ σύ, Κύριε, ἐπιτιμήσεις αὐτοῖς ἐν ὀργή σου.

—

2:27

ὅτι οὐκ ἐν ζήλει ἐποίησαν, ἁλλ’ ἐν ἐπιθυμίᾳ ψυχῆς.

—

2:28

ἐκχέαι τὴν ὀργὴν αὐτῶν εἰς ἡμᾶς ἐν ἁρπάγματι. καὶ μὴ χρονίσῃς, ὁ θεός, τοῦ ἀποδοῦναι αὐτοῖς εἰς κεφαλάς,

—

2:29

τοῦ εἰπεῖν τὴν ὑπερηφανίαν τοῦ δράκοντος ἐν ἀτιμίᾳ.

—

2:30

καὶ οὐκ ἐχρόνισα ἕως ἔδειξέν μοι ὁ θεὸς τὴν ὕβριν αὐτοῦ, ἐκκεκεντημένον ἐπὶ τῶν ἀρέων Αἰγύπτου, ὑπέρ ἐλαχίστου ἐξουδενωμένον ἐπὶ γῆς καὶ θαλάσσης·

—

2:31

τὸ σῶμα αὐτοῦ διαφερόμενον ἐπὶ κυμάτων ἐν ὕβρει πολλῇ, καὶ οὐκ ἧυ ὸ θάπτων·

—

2:32

ὅτι ἐξουθένωσεν αὐτὸν ἐν ἀτιμίᾳ· οὐκ ἐλογίσατο ὅτι ἄνθρωπός ἐστιν, καὶ τὸ ὕστερον οὐκ ἐλογίσατο.

—

2:33

εἶπευ Ἐγὼ κύριος γῆς καὶ θαλάσσης ἔσομαι καὶ οὐκ ἐπέγνω ὅτι ὁ θεὸς μέγας, κραταιὸς ἐν ἰσχύι αὐτοῦ τῇ μεγὶλῃ.

—

2:34

αὺτὸς βασιλεὺς ἐπὶ τῶν οὐρανῶον καὶ κρίνων βασιλεῖς καὶ ἀρχάς·

—

2:35

ἀνιστῶν ἐμὲ εἰς δόξαν, καὶ κοιμίζων ὑπερηφάνους εἰς ἀπωλίαν αἰῶνος ἐν ἀτιμίᾳ. ὅτι οὐκ ἔγναωσαν αὐτόν.

—

2:36

καὶ νῦν ἴδετε, οἱ μεγιστᾶνες τῆς γῆς, τὸ κρίμα τοῦ κυρίου· ὅτι μέγας βασιλεὺς καὶ δίκαιος, κρίνων τὴν ὑπʼ οὐρανόν.

—

2:37

εὺλογεῖτε τὸν θεόν, οἱ φοβούμενοι τὸν κύριον ἐν ἐπιστήμη. ὅτι τὴ ἔλεος Κυρίου ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν, μετὰ κρίματος,

—

2:38

τηοῦ διαστεῖλαι ἀνὰ μέσον δικαίου καὶ ἁμαρτωλοῦ, ἀποδοῦναι ἁμαρτωλοῖς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν·

—

2:39

καὶ ἐλεῆσαι δίκαιον ἀπὸ ταπεινώσεως ἁμαρτωλοῦ, καὶ ἀποδοῦναι ἁμαρτωλῷ ἀνθʼ ὦν ἐποίησεν δικαίῳ.

—

2:40

ὅτι χρηστὸς ὁ κύριος τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸυ ἐν ὑπομονή, ποθῆσαι κατὰ τὴ ἔλεος αὐτοῖῖ τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, παρεστάναι διὰ παντὸς ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν ἰσχύι.

—

2:41

εὺλογητὸς Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα ἐνώπιον δούλων αὐτοῦ.

—