Συνέσεως τῷ Δαυεὶδ ἐν τῷ εἶναι αὺτὸν ἐν τῷ
—
Φμνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐδεήθην.
—
ἐκχεῶ ἐναντίον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου, τὴν θλίψια μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ.
—
ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὸ πνεῦμά μου, καὶ σὺ ἔγνως τὰς τρίβους μου· ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ ἐπορευόμην ἔκρυψάν μοι παγίδα.
—
κατενόουν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ ἐπέβλεπον, ὅτι οὐκ ἦν ὁ ἐπιγινώσκων με· ἀπώλετο φυγὴ ἀπʼ ἐμοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τὴν ψυχήν μοσ.
—
πρὸς σέ, Κύρω, ἐκέκραξα, καὶ εἶπα Σὺ εἶ ἡ ἐλπίς μου, μερίς μου ἐν γῇ ζώντων.
—
πρόσχες πρὸς τὴν δέησίν μου, ὅτι ἐταπεινώθην σφόδρα· ῥῦσαί με ἐκ τῶν καταδιωκόντων με, ὅτι ἐκραταιώθησαν ὑπὲρ ἐμέ.
—
ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήτ μου. τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου, Κύριε· ἐμὲ ὑτνομενοῦσιν δίκαιοι ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι.
—