ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι’ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος
*ουαι τω ανω εκεινω* *καλον η αυτω ει ουκ εγεννηθη* ClmR ; Ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ: οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ διʼ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται! καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. KJTR, RP, SR, ST, WH ; ο μεν υσ του ανου υπαγι καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υσ του ανου παραδιδοται καλον ην αυτω ει ουκ εγεν|νηθη ο ανοσ εκινοσ ℵ ; ο μεν υσ του ανου υπαγει καθωσ γεγραπται περι εαυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υσ του ανου παραδιδοται καλον ην αυτω η ουκ εγενηθη ο ανοσ εκεινοσ A ; ο μεν υιοσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανθρωπου παραδιδοται καλον η αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ B ; ο μεν υιοσ του ανου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανου παραδιδοτε καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ W ; ο μεν υσ του ανου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υσ του ανου παραδιδοται καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανοσ εκεινοσ C ; ο μεν ουν υιοσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανθρωπου παραδιδοται δια τουτο καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ D ; ο μεν υιοσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανθρωπου παραδιδοται καλον ην αυτω ει ουκ εγενηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ P37 ; ο μεν υιοσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανθρωπου παραδιδοται καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ P37c ; ο μεν υσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τωι ανθρωπωι εκεινωι δι ου ο υσ του ανθρωπου παραδιδοται καλον ην αυτωι ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ U0001D513⁴⁵ (omission)