Εὐχόμεθα δὲ πρὸς τὸν Θεὸν μὴ ποιῆσαι ὑμᾶς κακὸν μηδέν οὐχ ἵνα ἡμεῖς δόκιμοι φανῶμεν ἀλλ’ ἵνα ὑμεῖς τὸ καλὸν ποιῆτε ἡμεῖς δὲ ὡς ἀδόκιμοι ὦμεν
Εὐχόμεθα δὲ πρὸς τὸν ˚Θεὸν μὴ ποιῆσαι ὑμᾶς κακὸν μηδέν, οὐχ ἵνα ἡμεῖς δόκιμοι φανῶμεν, ἀλλʼ ἵνα ὑμεῖς τὸ καλὸν ποιῆτε, ἡμεῖς δὲ ὡς ἀδόκιμοι ὦμεν. SR, WH ευχομεθα δε προσ τον θν μη ποιησαι υμασ κακον μηδε ουχ ινα ημεισ δοκιμοι φανωμε αλλ ινα ημεισ το καλον ποιειτε ημεισ δε ωσ αδοκιμοι ωμεν ℵ ; ευχομεθα δε προσ τον θν μη ποιησαι υμασ κακον μηδε ουχ ινα ημεισ δοκιμοι φανωμε αλλ ινα υμεισ το καλον ποιειτε ημεισ δε ωσ αδοκιμοι ωμεν ℵc ; ευχομεθα δε προσ τον θν μη ποιησαι υμασ κακον μηδε ουχ ινα ημεισ δοκιμοι φανωμεν αλλ ινα υμεισ το καλον ποιητε ημεισ δε ωσ αδοκιμοι ωμεν A ; ευχομεθα δε προσ τον θν μη ποιησαι υμασ κακον μηδεν ουχ ινα ημεισ δοκιμοι φανωμεν αλλ ινα υμεισ το καλον ποιητε ημεισ δε ωσ αδοκιμοι ωμεν B ; ευχομεθα προσ τον θν μη ποιησαι υμασ κακον μηδεν ουχ ινα ημεισ δοκιμοι φανωμεν αλλα ινα υμεισ το καλον ποιητε ημεισ δε ωσ αδοκιμοι ωμεν U0001D513⁴⁶ ; Εὐχόμαι δὲ πρὸς τὸν Θεὸν μὴ ποιῆσαι ὑμᾶς κακὸν μηδέν· οὐχ ἵνα ἡμεῖς δόκιμοι φανῶμεν, ἀλλʼ ἵνα ὑμεῖς τὸ καλὸν ποιῆτε, ἡμεῖς δὲ ὡς ἀδόκιμοι ὦμεν. KJTR, RP, ST (substitution)