Parallel

Tobit 2

Clementine Vulgate · Berean Standard Bible

2:1

Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,

—

2:2

dixit filio suo : Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.

—

2:3

Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus :

—

2:4

tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.

—

2:5

Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,

—

2:6

memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam : Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.

—

2:7

Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.

—

2:8

Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes : Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos ?

—

2:9

Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.

—

2:10

Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,

—

2:11

et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.

—

2:12

Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.

—

2:13

Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,

—

2:14

sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.

—

2:15

Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes :

—

2:16

Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas ?

—

2:17

Tobias vero increpabat eos, dicens : Nolite ita loqui :

—

2:18

quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.

—

2:19

Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.

—

2:20

Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi :

—

2:21

cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit : Videte, ne forte furtivus sit : reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.

—

2:22

Ad hæc uxor ejus irata respondit : Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.

—

2:23

Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.

—