Tobit 2 — parallel

2:1

Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,

—

2:2

dixit filio suo : Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.

—

2:3

Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus :

—

2:4

tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.

—

2:5

Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,

—

2:6

memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam : Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.

—

2:7

Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.

—

2:8

Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes : Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos ?

—

2:9

Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.

—