Parallel
Psalms 142
Clementine Vulgate · Berean Standard Bible
Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. Domine, exaudi orationem meam ; auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua ; exaudi me in tua justitia.
A Maskil (note: Maskil is probably a musical or liturgical term; used for Psalms 32, 42, 44–45, 52–55, 74, 78, 88–89, and 142.) of David, when he was in the cave. A prayer. I cry aloud to the LORD; I lift my voice to the LORD for mercy.
Et non intres in judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.
I pour out my complaint before Him; I reveal my trouble to Him.
Quia persecutus est inimicus animam meam ; humiliavit in terra vitam meam ; collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi.
Although my spirit grows faint within me, You know my way. Along the path I travel they have hidden a snare for me.
Et anxiatus est super me spiritus meus ; in me turbatum est cor meum.
Look to my right and see; no one attends to me. There is no refuge for me; no one cares for my soul.
Memor fui dierum antiquorum ; meditatus sum in omnibus operibus tuis : in factis manuum tuarum meditabar.
I cry to You, O LORD: “You are my refuge, my portion in the land of the living.”
Expandi manus meas ad te ; anima mea sicut terra sine aqua tibi.
Listen to my cry, for I am brought quite low. Rescue me from my pursuers, for they are too strong for me.
Velociter exaudi me, Domine ; defecit spiritus meus. Non avertas faciem tuam a me, et similis ero descendentibus in lacum.
Free my soul from prison, that I may praise Your name. The righteous will gather around me because of Your goodness to me.