Judith 9 — parallel

9:1

Quibus ascendentibus, Judith ingressa est oratorium suum : et induens se cilicio, posuit cinerem super caput suum : et prosternens se Domino, clamabat ad Dominum, dicens :

—

9:2

Domine Deus patris mei Simeon, qui dedisti illi gladium in defensionem alienigenarum, qui violatores extiterunt in coinquinatione sua, et denudaverunt femur virginis in confusionem :

—

9:3

et dedisti mulieres illorum in prædam, et filias illorum in captivitatem : et omnem prædam in divisionem servis tuis, qui zelaverunt zelum tuum : subveni, quæso te, Domine Deus meus, mihi viduæ.

—

9:4

Tu enim fecisti priora, et illa post illa cogitasti : et hoc factum est quod ipse voluisti.

—

9:5

Omnes enim viæ tuæ paratæ sunt, et tua judicia in tua providentia posuisti.

—

9:6

Respice castra Assyriorum nunc, sicut tunc castra Ægyptiorum videre dignatus es, quando post servos tuos armati currebant, confidentes in quadrigis, et in equitatu suo, et in multitudine bellatorum.

—

9:7

Sed aspexisti super castra eorum, et tenebræ fatigaverunt eos.

—

9:8

Tenuit pedes eorum abyssus, et aquæ operuerunt eos.

—

9:9

Sic fiant et isti, Domine, qui confidunt in multitudine sua, et in curribus suis, et in contis, et in scutis, et in sagittis suis, et in lanceis gloriantur,

—