Parallel

Daniel 13

Clementine Vulgate · Berean Standard Bible

13:1

Et erat vir habitans in Babylone, et nomen ejus Joakim :

—

13:2

et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciæ, pulchram nimis, et timentem Deum :

—

13:3

parentes enim illius, cum essent justi, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi.

—

13:4

Erat autem Joakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suæ : et ad ipsum confluebant Judæi, eo quod esset honorabilior omnium.

—

13:5

Et constituti sunt de populo duo senes judices in illo anno, de quibus locutus est Dominus : Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus judicibus, qui videbantur regere populum.

—

13:6

Isti frequentabant domum Joakim, et veniebant ad eos omnes qui habebant judicia.

—

13:7

Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui.

—

13:8

Et videbant eam senes quotidie ingredientem et deambulantem, et exarserunt in concupiscentiam ejus :

—

13:9

et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent cælum, neque recordarentur judiciorum justorum.

—

13:10

Erant ergo ambo vulnerati amore ejus, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum :

—

13:11

erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea.

—

13:12

Et observabant quotidie sollicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum :

—

13:13

Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi, recesserunt a se.

—

13:14

Cumque revertissent, venerunt in unum : et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam : et tunc in communi statuerunt tempus quando eam possent invenire solam.

—

13:15

Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario : æstus quippe erat :

—

13:16

et non erat ibi quisquam, præter duos senes absconditos, et contemplantes eam.

—

13:17

Dixit ergo puellis : Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver.

—

13:18

Et fecerunt sicut præceperat : clauseruntque ostia pomarii, et egressæ sunt per posticum ut afferrent quæ jusserat ; nesciebantque senes intus esse absconditos.

—

13:19

Cum autem egressæ essent puellæ, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt :

—

13:20

Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus : quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum.

—

13:21

Quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum juvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.

—

13:22

Ingemuit Susanna, et ait : Angustiæ sunt mihi undique : si enim hoc egero, mors mihi est : si autem non egero, non effugiam manus vestras.

—

13:23

Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini.

—

13:24

Et exclamavit voce magna Susanna : exclamaverunt autem et senes adversus eam.

—

13:25

Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.

—

13:26

Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.

—

13:27

Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer, quia numquam dictus fuerat sermo hujuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina.

—

13:28

Cumque venisset populus ad Joakim virum ejus, venerunt et duo presbyteri, pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.

—

13:29

Et dixerunt coram populo : Mittite ad Susannam filiam Helciæ uxorem Joakim. Et statim miserunt.

—

13:30

Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.

—

13:31

Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.

—

13:32

At iniqui illi jusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta), ut vel sic satiarentur decore ejus.

—

13:33

Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.

—

13:34

Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput ejus.

—

13:35

Quæ flens suspexit ad cælum : erat enim cor ejus fiduciam habens in Domino.

—

13:36

Et dixerunt presbyteri : Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est hæc cum duabus puellis : et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas.

—

13:37

Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.

—

13:38

Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.

—

13:39

Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit :

—

13:40

hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis : hujus rei testes sumus.

—

13:41

Credidit eis multitudo quasi senibus et judicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem.

—

13:42

Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit : Deus æterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,

—

13:43

tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me : et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quæ isti malitiose composuerunt adversum me.

—

13:44

Exaudivit autem Dominus vocem ejus.

—

13:45

Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri junioris, cujus nomen Daniel :

—

13:46

et exclamavit voce magna : Mundus ego sum a sanguine hujus.

—

13:47

Et conversus omnis populus ad eum, dixit : Quis est iste sermo, quem tu locutus es ?

—

13:48

Qui cum staret in medio eorum, ait : Sic fatui filii Israël, non judicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israël ?

—

13:49

revertimini ad judicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam.

—

13:50

Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes : Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis : quia tibi Deus dedit honorem senectutis.

—

13:51

Et dixit ad eos Daniel : Separate illos ab invicem procul, et dijudicabo eos.

—

13:52

Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum : Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quæ operabaris prius :

—

13:53

judicans judicia injusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino : Innocentem et justum non interficies.

—

13:54

Nunc ergo, si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait : Sub schino.

—

13:55

Dixit autem Daniel : Recte mentitus es in caput tuum : ecce enim angelus Dei, accepta sententia ab eo, scindet te medium.

—

13:56

Et, amoto eo, jussit venire alium, et dixit ei : Semen Chanaan, et non Juda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum :

—

13:57

sic faciebatis filiabus Israël, et illæ timentes loquebantur vobis : sed filia Juda non sustinuit iniquitatem vestram.

—

13:58

Nunc ergo, dic mihi sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait : Sub prino.

—

13:59

Dixit autem ei Daniel : Recte mentitus es et tu in caput tuum : manet enim angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos.

—

13:60

Exclamavit itaque omnis cœtus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se.

—

13:61

Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium), feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum,

—

13:62

ut facerent secundum legem Moysi. Et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa.

—

13:63

Helcias autem et uxor ejus laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Joakim marito ejus, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis.

—

13:64

Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps.

—

13:65

Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum ejus.

—