Δι’ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα πάσχω ἀλλ’ οὐκ ἐπαισχύνομαι οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστιν τὴν παραθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν
Διʼ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα πάσχω: ἀλλʼ οὐκ ἐπαισχύνομαι: οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστιν τὴν παραθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. KJTR, RP, SR, WH δι ην αιτιαν ταυτα πασχω αλλ ουκ επαισχυνομαι οιδα γαρ ω πεπιστευκα και πεπισμαι οτι δυνατοσ εστιν την παραθηκην μου φυλαξαι εισ εκινην την ημεραν ℵ ; δι ην αιτια και ταυτα πασχω αλλ ουκ επαισχυνομαι \οιδα γαρ ω πεπιστευκα και πεπεισμαι οτι δυνατοσ εστιν τη παραθηκην μου φυλαξαι εισ εκεινην την ημεραν A ; δι ην αιτιαν και ταυτα πασχω αλλ ουκ επαισχυνομαι οιδα γαρ ω πεπιστευκα και πεπεισμαι οτι δυνατοσ εστι την παραθηκην μου φυλαξαι εισ εκεινην την ημεραν C ; δἰ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα πάσχω, ἀλλʼ οὐκ ἐπαισχύνομαι· οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστι τὴν παραθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. ST (substitution)