Ἡ γὰρ ὑμῶν ὑπακοὴ, εἰς πάντας ἀφίκετο. Ἐφʼ ὑμῖν οὖν χαίρω, θέλω δὲ ὑμᾶς σοφοὺς εἶναι εἰς τὸ ἀγαθόν, ἀκεραίους δὲ εἰς τὸ κακόν.
μεν ] η γαρ υμων υπακοη εισ παντασ αφικετο εφ υμιν ουν χαιρω θελω δε υμασ σοφουσ μεν ειναι εισ το αγαθον ακαιρεουσ δε εισ το κακο ℵ ; η γαρ υμων υπακοη εισ παντασ αφικετο εφ υμιν ουν χαιρω θελω δε υμασ σοφουσ μεν ειναι εισ το αγαθον ακαιρεουσ δε εισ το κακον A ; η γαρ υμων υπακοη εισ παντασ αφεικετο εφ υμι ουν χαιρω θελω δε υμασ σοφουσ ειναι εισ το αγαθον ακεραιουσ δε εισ το κακον B ; η γαρ υμων υπακοη εισ παντασ αφικετο εφ υμιν ουν χαιρω θελω δε υμασ σοφουσ μεν ειναι εισ το αγαθον ακεραιουσ δε εισ το κακον C ; η γαρ υμων υπακοη εισ παντασ αφεικετο χαιρω ουν εφ υμειν και θελω δε υμασ σοφουσ ειναι εισ το αγαθον ακεραιουσ δε εισ το κακον U0001D513⁴⁶ ; Ἡ γὰρ ὑμῶν ὑπακοὴ εἰς πάντας ἀφίκετο. Χαίρω οὖν τὸ ἐφʼ ὑμῖν: θέλω δὲ ὑμᾶς σοφοὺς μὲν εἶναι εἰς τὸ ἀγαθόν, ἀκεραίους δὲ εἰς τὸ κακόν. KJTR, RP, ST ; ἡ γὰρ ὑμῶν ὑπακοὴ εἰς πάντας ἀφίκετο· ἐφʼ ὑμῖν οὖν χαίρω, θέλω δὲ ὑμᾶς σοφοὺς [μὲν] εἶναι εἰς τὸ ἀγαθόν, ἀκεραίους δὲ εἰς τὸ κακόν. WH (substitution)