ὅτι Ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ὑπάγει, καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ διʼ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.”
ὅτι Ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ὑπάγει, καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ διʼ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.” SR οτι ο μεν υσ του ανθρωπου υπαγι καθωσ γεγραπται πε\ρι αυτου ουαι δε τω ανω εκινω δι ου ο υσ του ανθρωπου παραδιδοται καλο ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ ℵ ; ο μεν υιοσ του ανου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υσ του ανου παραδιδοται καλον ην αυτω η ουκ εγενηθη ο ανοσ εκεινοσ A ; οτι ο μεν υιοσ του ανθρωπου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω αθρωπω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανθρωπου παραδιδοται καλον αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ B ; ο μεν υιοσ του ανου παραδιδοτε υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υιοσ του ανου παραδιδοτε καλον αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανοσ εκεινοσ W ; ο μεν υσ του ανου υπαγει καθωσ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω ανω εκεινω δι ου ο υσ του ανου παραδιδοται καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανοσ εκεινοσ C ; ο μεν υιοσ του ανθρωπου παραδιδοτε καθωσ εστιν γεγραμμενον περι αυτου ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι ου παραδιδοτε καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποσ εκεινοσ D ; Ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει, καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ: οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ διʼ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται! καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. KJTR, RP, ST ; ὅτι ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ διʼ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. WH (substitution)